پسرک یتیم سر در گم در تنهایی هایش به دنبال پدرش می گشت.پدری که هرگز ندیده بود٬اما می دانست که هست چون خودش وجود داشت.

سال ها با همین فکر به دنبال پدرش گشت تا خسته شد و قبری کند و افکارش را در ان ریخت و بر روی مزار پدرش شروع به گریه کردن کرد٬چون پدرش ارزشش را داشت.او پدری مهربان بود و همیشه ان چیزی را می گفت که پسرک می خواست بشنود و هر کاری که باعث خوشحالی پسر میشد پدر انجامش را اجبار می کرد.

پدر زبان و گوش نداشت . اصلا جسمی نداشت ٬اما با دهان پسر حرف میزد و با گوشهایش میشنید

پسرک قدر شناس روزی ۱۷ بار به سر مزار پدرش میرفت و با او حرف میزد و می خواست به بی نهایت بزرگی پدرش برسد.اما کودکی بیش نبود و حتی از تنهایی میترسید چون پدر به او گفته بود در جایی که هیچ چیز نیست ٬شیطان هست.پس صبر کرد تا بزرگتر شود .سالها گذشت اما به مشکل بزرگتری بر خورد و مشکل این بود:همیشه کسانی هستند که از ادم بیشتر می فهمد ٬ هیچ وقت نمیتوانست از همه بهتر باشد پس هیچ وقت نمی توانست پدرش را بشناسد .

پسرک در بین ۲ کوه در پی یک جرعه اب حقیقت میگشت ٬اما حقیقت دور از دسترس بود به طوری که در عرض چند ساعت به اندازه ی ۱۴۰۰ سال سراب دید و نا امید شد.یکی از سراب هایش چشمه ی زمزم بود. پسر میدانست سراب است اما با نگاه کردن به ان گویی سیراب شده بود وبه نوعی شیرینی دوروغ را به تلخی حقیقت  دست نیافتنیش ترجیح داد.بعد از سیراب شدن شروع به هزیان گفتن کرد گویی که مست شده است وبا ان حالش به شهر برگشت و به بالای بنای خرابه ای که یک گنبد و ۲ ستون به بلندای پلیدی شیطان داشت رفت  و شروع به عربده کشی کرد و مردم را در انجا جمع کرد.     مردم در صف های نا منظم و البته پشت سر هم قرار گرفتند و شروع به ستایش پدر پسری را کردند که فکر می کردند حرام. زاده است .

سراب با گذشت زمان در لباس بدلی حقیقت جایی می گرفت و ۱۴۰۰ سال گذشت ان طور که باید می گذشت و پسر پس از مدت ها   بر سر مزار پدرش رفت .روی قبر را خون مردمان بی گناه پوشانده بود.     پسرک انقدر سنگ قبر را پاک کرد که مثل اینه ای درخشان شد  و صورت خود را در ان دید  و خوشحال شد که پدر زنده است و نمرده.

 از هومن