هستی در نیستی

سیاه پوشم،از لمس کردن رنگ ها بر روی دیوار سفید

می جوشم،همچون رودی در کویر سرسبز

فریاد می زنم، تا درختان، زرد بودن را تجربه کنند

به سکوتی خالص میرسم، در برکه ای اری از حیات

گوش فرا میدهم،به اصوات تو خالی

صدای برگهای افسرده،صدای سنگ های منجمد،صدای رنگ هایی بی معنا

اما می مانم تا ابد،حتی اگر خود نباشم

می بارم بر درختان،حتی اگر خود نباشم

از هومن